غزل شمارهٔ ۴۴۲
گر غصهٔ روزگار گویمبس قصهٔ بیشمار گویم
یک عمر هزار سال بایدتا من یکی از هزار گویم
چشمم به زبان حال گویدنی آن که به اختیار گویم
بر من دل انجمن بسوزدگر درد فراق یار گویم
مرغان چمن فغان برآرندگر فرقت نوبهار گویم
یاران صبوحیم کجایندتا درد دل خمار گویم
کس نیست که دل سوی من آردتا غصهٔ روزگار گویم
درد دل بیقرار سعدیهم با دل بیقرار گویم