غزل شمارهٔ ۴۴۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انرویم۹ بیت

عهد کردیم که بی‌دوست به صحرا نرویمبی‌تماشاگه رویش، به تماشا نرویم

بوستان، خانهٔ عیش است و چمن، کوی نشاطتا مهیا نبود عیش مهنا نرویم

دیگران با همه کس، دست در آغوش کنندما که بر سفرهٔ خاصیم به یغما نرویم

نتوان رفت مگر در نظر یار، عزیزور تحمل نکند زحمت ما تا نرویم

گر به خواری ز در خویش براند ما رابه امیدش بنشینیم و به درها نرویم

گر به شمشیر احبا تنِ ما پاره کنندبه تظلم به در خانهٔ اعدا نرویم

پای گو بر سر و بر دیدهٔ ما نِه چو بساطکه اگر نقش بساطت برود، ما نرویم

به درشتی و جفا روی مگردان از ماکه به کشتن برویم از نظرت یا نرویم

سعدیا! شرط وفاداری لیلی آن استکه اگر مجنون گویند به سودا نرویم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وفاداری و تعهد به دوست اشاره می‌کند. او عهد کرده است که بدون دوست به سفر نرود و از زیبایی‌های عشق فارغ از حضور معشوق لذت نبرد. بوستان و چمن فقط زمانی شادی‌آورند که عشق واقعی در میان باشد و او نمی‌خواهد از چیزهای با ارزش به آسانی گذر کند. شاعر به تفاوت خود و دیگران اشاره می‌کند که دیگران بدون محدودیت با هر کسی رابطه دارند، اما او فقط در کنار یار عزیزش حاضر است. او تاکید دارد که حتی اگر مورد بی‌احترامی و جفا قرار گیرد، همچنان به عشق‌اش وفادار خواهد ماند. در نهایت، او می‌فرماید شرط وفاداری این است که اگر روزی او را مجنون بخوانند، باز هم به عشقش پایبند بماند.