غزل شمارهٔ ۴۲۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: وم۷ بیت

من از این جا به ملامت نرومکه من این جا به امیدی گروم

گر به عقلم سخنی می‌گویندبیم آن است که دیوانه شوم

گوش دل رفته به آواز سماعنتوانم که نصیحت شنوم

همه گو باد ببر خرمن عمردو جهان بی تو نیرزد دو جوم

دوستان عیب و ملامت مکنیدکآن چه خود کاشته باشم، دِروم

من بیچارهٔ گردن به کمندچه کنم گر به رکابش نروم؟

سعدیا گفت «به خوابم بینی»بی‌وفا یارم اگر می‌غنوم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناک شاعر است. او بیان می‌کند که به خاطر عشق و امیدی که دارد، نمی‌تواند به ملامت دیگران اهمیت دهد. افکارش به جایی می‌رسد که نگران دیوانه شدنش است و نمی‌تواند نصیحت‌ها را بشنود. او به این فکر می‌کند که زندگی بدون معشوقش بی‌ارزش است. شاعر همچنین از دوستانش می‌خواهد که او را قضاوت نکنند و به یاد می‌آورد که هر آنچه در زندگی‌اش کاشته، برداشت کرده و در نهایت از محبت و بی‌وفایی یارش سخن می‌گوید.