غزل شمارهٔ ۴۲۴
من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینمکسی دگر نتوانم که بر تو بگزینم
بپرس حال من آخر چو بگذری روزیکه چون همیگذرد روزگار مسکینم؟
من اهل دوزخم ار بیتو زنده خواهم شدکه در بهشت نیارد خدایْ غمگینم
ندانمت که چه گویم تو هر دو چشم منیکه بیوجود شریفت جهان نمیبینم
چو روی دوست نبینی جهان ندیدن بهشب فراق منه شمعْ پیش بالینم
ضرورت است که عهد وفا به سر برمتو گر جفا به سر آید هزار چندینم
نه هاونم که بنالم به کوفتی از یارچو دیگ بر سر آتش نشان که بنشینم
بگرد بر سرم ای آسیای دور زمانبه هر جفا که توانی که سنگ زیرینم
چو بلبل آمدمت تا چو گل ثنا گویمچو لاله لال بکردی زبان تحسینم
مرا پلنگ به سرپنجه اِی نگار نکشتتو میکشی به سر پنجهٔ نگارینم
چو ناف آهو خونم بسوخت در دل تنگبرفت در همه آفاق بوی مُشکینم
هنر بیار و زبان آوری مکن سعدیچه حاجت است بگوید شکر که شیرینم