غزل شمارهٔ ۳۵۴
وقتها یک دم برآسودی تنمقال مولايَ لِطَرفي لا تَنَم
اِسْقیاني و دَعاني؛ أَفْتَضِحعشق و مستوری نیامیزد به هم
ما به مسکینی سلاح انداختیملا تَحِلُّوا قَتْلَ مَن أَلْقَی السَّلَم
یا غریبَ الْحُسْنِ، رِفْقاً بِالْغَریبخون درویشان مریز ای محتشم
گر نکردهستی به خونم پنجه تیزما لِذاکَ الْکَفِّ مَخْضوباً بِدَم؟
قَدْ مَلَکْتَ الْقَلبَ مُلْکاً دائماًخواهی اکنون عدل کن خواهی ستم
گر بخوانی ور برانی بندهایملا أُبالي؛ إِنْ دَعا لی أَو شَتَم
یا قَضیبَ الْبانِ! ما هذا الْوُقوف؟گر خلاف سرو میخواهی، بِچَم
عمرها پرهیز میکردم ز عشقما حَسِبْتُ الْآنَ إِلّا قَدْ هَجَم
خَلِّیاني؛ نَحوَ منظوري أَقِفْتا چو شمع از سر بسوزم تا قدم
در ازل رفتهست ما را دوستیلا تَخونوني؛ فَعَهدي ما انْصَرَم
بَذلُ روحي فیکَ أَمرٌ هَیِّنٌخود چه باشد در کف حاتم درم؟!
بندهام تا زندهام بی زینهارلَمْ أَزَلْ عَبداً و أَوصالي رِمَم
شَنْعةُ الْعَذّالِ عِندي لَمْ تُفِدْکز ازل بر من کشیدند این رقم
گر بنالم وقتی از زخمی قدیملا تَلوموني؛ فَجُرْحي ما الْتَحَم
إِنْ تُرِدْ مَحْوَ الْبَرایا، فَانْکَشِفْتا وجود خلق ریزی در عدم
عقل و صبر از من چه میجویی که عشقکُلَّما أَسَّسْتُ بُنیاناً هَدَم
أَنتَ في قلبي؛ أَ لَمْ تَعْلَمْ بِهِ؟کز نصیحتکن نمیبیند اَلَم
سعدیا جان صرف کن در پای دوستإنَّ غایاتِ الْأَماني تُغْتَنَم