غزل شمارهٔ ۳۵۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: م۱۲ بیت

رفیق مهربان و یار همدمهمه کس دوست می‌دارند و من هم

نظر با نیکوان رسمیست معهودنه این بدعت من آوردم به عالم

تو گر دعوی کنی پرهیزگاریمصدق دارمت والله اعلم

و گر گویی که میل خاطرم نیستمن این دعوی نمی‌دارم مسلم

حدیث عشق اگر گویی گناه استگناه اول ز حوا بود و آدم

گرفتار کمند ماه‌رویاننه از مَدحش خبر باشد نه از ذم

چو دست مهربان بر سینهٔ ریشبه گیتی در ندارم هیچ مرهم

بگردان ساقیا جام لبالببیاموز از فلک دور دمادم

اگر دانی که دنیا غم نیرزدبه روی دوستان خوش باش و خرم

غنیمت دان اگر دانی که هر روزز عمر مانده روزی می‌شود کم

منه دل بر سرای عمر سعدیکه بنیادش نه بنیادیست محکم

برو شادی کن ای یار دل‌افروزچو خاکت می‌خورد چندین مخور غم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از سعدی به بیان دوستی و عشق می‌پردازد و تأکید می‌کند که همه انسان‌ها به دوستی نیاز دارند. شاعر به پرهیزگاری اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی ادعای ایمان و پرهیزگاری می‌کند، در نهایت خداوند بهترین قضاوت کننده است. او همچنین به عشق و محبت اشاره کرده و می‌گوید که گناه عشق بر دوش آدم و حوا بود. در ادامه، شاعر بر لزوم زندگی شاد و دوری از اندوه تأکید می‌کند و می‌گوید که دنیا ارزش غم و غصه ندارد. در نهایت، او از دوستانش می‌خواهد که از زندگی لذت ببرند و به دنیا خوش‌بین باشند.