غزل شمارهٔ ۳۱۹

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ابش۱۰ بیت

هر که بی‌دوست می‌برد خوابشهمچنان صبر هست و پایابش

خواب از آن چشم چشم نتوان داشتکه ز سر برگذشت سیلابش

نه به خود می‌رود گرفته عشقدیگری می‌برد به قلابش

چه کند پای‌بند مهر کسیکه نبیند جفای اصحابش

هر که حاجت به درگهی داردلازمست احتمال بوابش

ناگزیرست تلخ و شیرینشخار و خرما و زهر و جلابش

سایرست این مثل که مستسقینکند رود دجله سیرابش

شب هجران دوست ظلمانیستور برآید هزار مهتابش

برود جان مستمند از تننرود مُهر مِهر احبابش

سعدیا گوسفند قربانیبه که نالد ز دست قصابش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی غم و اندوهی است که فرد بدون دوست متحمل می‌شود. شاعر به زیبایی بیان می‌کند که محبتی که در دل داریم، مانند سیلابی است که نمی‌توان از آن چشم پوشید. عشق انسان را به حالتی گرفتار می‌کند که نمی‌تواند به راحتی به خود برگردد. در عین حال، هر کسی که به دوستی و محبت نیاز دارد، باید از ناملایمات دیگران نیز استقبال کند، چرا که زندگی پر از تلخی‌ها و شیرینی‌هاست. غم جدایی از دوست به شب ظلمانی می‌ماند و فرار عشق از دل از تن انسان را می‌گیرد. در نهایت، شاعر به وضعیت قربانی گوسفند اشاره می‌کند که به دست قصاب دچار درد و رنج می‌شود و بازتابی از نگرانی و افسوس در وجود اوست.