غزل شمارهٔ ۲۱۰

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: الشد۷ بیت

خواب خوش من ای پسر دست‌خوش خیال شدنقد امید عمر من در طلب وصال شد

گر نشد اشتیاق او غالب صبر و عقل مناین به چه زیردست گشت آن به چه پایمال شد

بر من اگر حرام شد وصل تو نیست بوالعجببوالعجب آن که خون من بر تو چرا حلال شد؟

پرتو آفتاب اگر بدر کند هلال رابدر وجود من چرا در نظرت هلال شد؟

زیبد اگر طلب کند عزت ملک مصر دلآن که هزار یوسفش بندهٔ جاه و مال شد

طرفه مدار اگر ز دل نعرهٔ بی‌خودی زنمکآتش دل چو شعله زد صبر در او محال شد

سعدی اگر نظر کند تا نه غلط گمان بریکاو نه به رسم دیگران بندهٔ زلف و خال شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از سعدی به بیان احساسات و آرزوهای عاشقانه می‌پردازد. شاعر از خواب خوش و امید به وصال معشوق سخن می‌گوید و در عین حال از درد و رنجی که در انتظار این وصال متحمل می‌شود، می‌نالد. او می‌گوید که اگرچه وصل معشوق برایش ممنوع شده، اما شگفت‌انگیز است که خون او برای معشوق حلال شده است. شاعر به تمثیل‌های زیبا درباره افتخارات و خواسته‌های انسانی اشاره می‌کند و می‌نویسد که صبرش در برابر عشق به چالش کشیده شده است. در نهایت، او اشاره می‌کند که عشق واقعی از ظواهر فریبنده فراتر است و به دور از ظاهرگرایی باید به عمق احساسات و روابط انسانی توجه کرد.