غزل شمارهٔ ۱۶۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارد۱۰ بیت

که می‌رود به شفاعت که دوست بازآردکه عیش خلوت بی او کدورتی دارد

که را مجال سخن گفتن است به حضرت اومگر نسیم صبا کاین پیام بگزارد

ستیزه بردن با دوستان همین مثلستکه تشنه چشمه حیوان به گِل بینبارد

مرا که گفت دل از یار مهربان برداربه اعتماد صبوری که شوق نگذارد

که گفت هر چه ببینی ز خاطرت برودمرا تمام یقین شد که سهو پندارد

حرام باد بر آن کس نشست با معشوقکه از سر همه برخاستن نمی‌یارد

درست ناید از آن مدعی حقیقت عشقکه در مواجهه تیغش زنند و سر خارد

به کام دشمنم ای دوست این چنین مگذارکس این کند که دل دوستان بیازارد

بیا که در قدمت اوفتم و گر بکشینمیرد آن که به دست تو روح بسپارد

حکایت شب هجران که بازداند گفتمگر کسی که چو سعدی ستاره بشمارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و تنهایی می‌پردازد. شاعر به شفاعت دوست دعا می‌کند تا او را به معشوقش بازگرداند، چرا که زندگی بدون او بی‌معناست. او می‌گوید که صحبت کردن با معشوق ممکن نیست مگر با نسیم صبح که پیامی بیاورد. شاعر بر این باور است که تیرگی روابط با دوستان شبیه به تشنگی سراب است. او از دل خود می‌گوید که نمی‌تواند از عشق معشوق دست بکشد، چرا که شوق باعث فراموشی صبر می‌شود. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد تا حوصله و محبت را فراموش نکند و اشاره می‌کند که عشق واقعی در برابر مشکلات باید ثابت قدم باشد. وی به بیان این نکته می‌پردازد که عشق حقیقی نباید باعث آزار دیگران شود و او خود را آماده فداکاری می‌داند.