غزل شمارهٔ ۱۵۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رفتاد۱۰ بیت

فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاددودش به سر درآمد و از پای درفتاد

مجنون ز جام طلعت لیلی چو مست شدفارغ ز مادر و پدر و سیم و زر فتاد

رامین چو اختیار غم عشق ویس کردیک‌بارگی جدا ز کلاه و کمر فتاد

وامق چو کارش از غم عَـذرا به جان رسیدکارش مدام با غم و آه سحر فتاد

زین گونه صدهزار کس از پیر و از جوانمست از شراب عشق چو من، بی‌خبر فتاد

بسیار کس شدند اسیرِ کمندِ عشقتنها نه از برای من این شور و شر فتاد

روزی به دلبری نظری کرد چشم منزان یک نظر مرا دو جهان از نظر فتاد

عشق آمد آن چنان به دلم در زد آتشیکز وی هزار سوز مرا در جگر فتاد

بر من مگیر اگر شدم آشفته‌دل ز عشقمانند این بسی ز قضا و قدر فتاد

سعدی ز خلق چند نهان راز دل کنیچون ماجرای عشق تو یک‌یک به در فتاد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف حال عاشقان و تاثیر عشق بر آنان می‌پردازد. او به داستان‌های عشق مجنون و لیلی، رامین و ویس، و وامق و عذرا اشاره می‌کند و به احوالاتی که آنان از غم عشق دچار آن شده‌اند، پرداخته است. عشق به قدری قوی است که افراد از همه چیز بی‌خبر و غافل می‌شوند و به تسلیم در برابر این احساس عمیق می‌رسند. شاعر همچنین به تجربه خود از عشق اشاره می‌کند که یک نظر عاشقانه می‌تواند دو جهان را از نظر آدمی بیندازد و شعله‌های آتش عشق در دل او زبانه زند. در نهایت، شاعر از سعدی یاد می‌کند و نوید می‌دهد که رازهای عشق همگی به تدریج روشن می‌شود.