بخش ۳ - حکایت

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۳ بیت

یکی پر طمع پیش خوارزمشاهشنیدم که شد بامدادی پگاه

چو دیدش به خدمت دوتا گشت و راستدگر روی بر خاک مالید و خاست

پسر گفتش ای بابک نامجوییکی مشکلت می‌بپرسم بگوی

نگفتی که قبله‌ست سوی حجازچرا کردی امروز از این سو نماز؟

مبر طاعت نفس شهوت پرستکه هر ساعتش قبلهٔ دیگر است

مبر ای برادر به فرمانش دستکه هر کس که فرمان نبردش برست

قناعت سرافرازد ای مرد هوشسر پر طمع بر نیاید ز دوش

طمع آبروی توقر بریختبرای دو جو دامنی در بریخت

چو سیراب خواهی شدن ز آب جویچرا ریزی از بهر برف آبروی؟

مگر از تنعم شکیبا شویوگرنه ضرورت به درها شوی

برو خواجه کوتاه کن دست آزچه می‌بایدت ز آستین دراز؟

کسی را که درج طمع در نوشتنباید به کس عبد و خادم نبشت

توقع براند ز هر مجلستبران از خودش تا نراند کست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، یک فرد طماع به خوارزمشاه نزدیک می‌شود و هنگام صبح متوجه می‌شود که او دو مرتبه به نماز ایستاده است. پسر از پدرش می‌پرسد که چرا به سمت حجاز نماز نمی‌خواند و پدر در پاسخ به او درباره طمع و نفسانیات هشدار می‌دهد. او تاکید می‌کند که نباید به فرمان نفس خود راضی بود و قناعت سبب سرافرازی می‌شود. او از طمع به عنوان عاملی یاد می‌کند که آبرو را مخدوش می‌کند و متذکر می‌شود که اگر کسی طمع‌کار باشد، نباید انتظار خدمت از دیگران داشته باشد. در نهایت، نصیحت می‌کند که برای رهایی از حب و طمع، باید خود را از آن‌ها آزاد کند.