شمارهٔ ۱۴
خرد کز همه چیزها برتر استهم آخر کشد باده در وی قلم
چو عرض شریف تو باشد بجایز بیشی و کمی چه بیش و چه کم
اگر حاسدی قصد جاه تو کردکز آن قصد گردد مگر محترم
ز بسیاری خصم و انبوه پیلزیانی نباشد به بیت الحرم
چو یزدان بود حافظ ذات توچه باید شد از قصد خصمان دژم
چه نسبت بود حاسدان را به توکسی فربهی چون شمارد ورم
به یزدان پناه و بدو یارگیرکه آنجا توان یافت لطف و کرم
حدیث ثنای من و حضرتتچو ران ملخ دان و چون خوان جم