شمارهٔ ۳ - در مدح سیف الدوله محمود ابراهیم

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ا۲۱ بیت

بادبان برکشید باد صبامعتدل گشت باز طبع هوا

خاک دیبا شدست پر صورتجانور گشته صورت دیبا

شاخ چون کرم پیله گوهر خویشبرتند گرد تن همی عمدا

سبزه اندر حمایت شبنمسر ز پستی کشید بر بالا

ابر بی شرط مهر و عقد نکاحگشت حامل به لؤلؤ لالا

اینک از شرم آن همی فکندلؤلؤ نارسیده بر صحرا

چشمها بر گشاده غنچه گلتا به بیند جمال خسرو ما

پنجها بر فراخت سرو سهیتا کند بر کمال شاه دعا

میر محمود سیف دولت و دینآن فلک سیرت فلک سیما

آنکه اندر ابد نظر کرد استسوی عدلش قضا بعین رضا

آنکه اندر ازل کمربسته استبر فلک پیش طالعش جوزا

هیبتش جوهری ست از آتشهمتش عالمی ست از علیا

هر کجا پاس اوست نیست خطرهر کجا خوف اوست نیست رجا

سهم او رعد و برق را بنمودگفت از این اصل گشته ایم جدا

نکشد بار حلم او کونینچون کشد طبع او همی تنها

ای متابع ترا سپاه زمینوی موافق ترا نجوم سما

گر ز مهر تو دانه سازد عقلاندر آید به دام او عنقا

ور ز جود تو مایه گیرد روحذات او صورتی شود پیدا

تا برآرد هزار لعب همیدر شبان روز گنبد خضرا

همه امروزهای دولت توباز پیوسته باد با فردا

دهر پیش تو مانده دست بکشچرخ پیش تو گشته (کرده) پشت دو تا

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به بیان زیبایی‌های طبیعت و وجود پادشاهی بزرگ و عادل می‌پردازد. در آغاز، با وزیدن باد صبا، هوا معتدل می‌شود و طبیعت جان تازه‌ای می‌گیرد. گیاهان و گل‌ها سر بر می‌دارند و زیبایی خود را نمایان می‌سازند. شاعر به وصف میرحسین محمود، پادشاهی آسمانی، می‌پردازد که نماد عدالت و قدرت است. او با ویژگی‌های بزرگ خود، احاطه‌اش بر جهان را توصیف می‌کند و تصور می‌شود هرجا که او باشد، خطر و ترس جایی ندارند. در نهایت، طبیعت و زمان نیز تحت تأثیر قدرت و وجود او قرار دارند و روزها و شب‌ها به تبعیت از او می‌گذرانند. این شعر بیانگر ارادت به پادشاهی دانا و عادل است که بر دل‌ها و طبیعت سلطنت می‌کند.