غزل شمارهٔ ۸

قافیه: اراست۷ بیت

داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار استکه خرابات و حرم غیر در و دیوار است

ای که در طور ز بی‌حوصلگی مدهوشیدیده بگشای که عالم همگی دیدار است

همه پامال تو شد خواه سرو خواهی جانوآنچه در دست من از توست همین پندار است

از تو ناقوس بدست من مست است که هستو ز تو طرفی که ببستیم همین زنار است

برخور از باغچهٔ حسن که نشکفته، هنوزگل رسوایی ما از چمن دیدار است

باور از مات نیاید به لب بام در آیتا ببینی که چه شور از تو درین بازار است

دو جهان بر سر دل باخت رضی منفعل استکه فزایند بر آن بار گر این بازار است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و زیبایی بوده و به تجربیات عمیق و متناقضی که از دیدار محبوب حاصل می‌شود، اشاره دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کسی می‌تواند زیبایی واقعی را درک کند که با محبوبش دیدار کرده باشد. در اشعارش، به دوری و عدم تحمل اشاره می‌کند و همچنین از احساساتی مانند شیدایی و دیوانگی که ناشی از عشق هستند، صحبت می‌کند. او به زیبایی‌های عشق و ارتباط آن با دنیا و همچنین به رسوایی‌هایی که از دیدارهای عاشقانه ناشی می‌شود، پرداخته است. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که این احساسات و عشق بر زندگی‌اش تأثیر عمیق گذاشته و او را به تفکر و تأمل وادار کرده است.