غزل شمارهٔ ۴۱

قافیه: ار۱۳ بیت

بی‌پرده برون میا که بسیاردین و دل و دست رفته از کار

در حلقه تار و مار زلفتبس سبحه که شد بدل به زنار

در دور دو چشم شوخ و مستتبس گوشه نشین که شد قدح خوار

زنهار ز دست دوست گفتنزنهار دگر مگوی زنهٰار

شستیم دو دست خود ز ایمانبستیم میان خود به زنار

مطرب دستی به چنگ میزنساقی پائی به رقص بَردار

برقع ز جمال خود برافکنتا سنگ آرد به عشقت اقرار

بر مار گذر کنی بگیرندپازهر بجای زهر از مار

یک عشوه و صد جهان دل و جانیک شعله و عالمی خس و خار

بخرام به مرده و بر انگیزاز عظم رمیم جان طیٰار

ما جهد بسی بکار بردیمخود جهد نبرده است در کار

تا چند رضی ز بردباریشد از تو خدا ز خلق بیزار

بیچاره رضی که مست و حیراندیوانه فتاده بر درت زار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دغدغه‌های انسانی پرداخته است. شاعر از عشق و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و اینکه چگونه دل، دین و دستی که از کار افتاده‌اند، در جستجوی عشق به زلف و چشم‌های معشوق گم شده‌اند. او به تذکر و احتیاط نسبت به صحبت‌های دوستانه اشاره می‌کند و از وضعیت خود که بین ایمان و عشق سرگردان است، شکایت دارد. شاعر به رقص و شادی تمایل دارد و می‌خواهد زیبایی‌های عشق را بدون حجاب نشان دهد. در پایان، او به حسرت و ناامیدی از عشق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد چگونه گرفتار عشق شده و نسبت به محبوب دچار خستگی و حیرت است.