غزل شمارهٔ ۳۸

قافیه: رنبود۶ بیت

شورش دوشین ما از می و ساغر نبودهیچ هوائی به جز وصل تو در سر نبود

داروی بیهوشیم مایه بی‌جوشیمساقی دیگر نداد، مطرب دیگر نبود

نیک و بد کائنات بر محک دل زدیمهیچ غمی با غم دوست برابر نبود

بوی تو دیوانه‌ام ساخت مگر هیچکسموی معطر نداشت، طره معنبر نبود

خوب بسی بود لیک هیچکسی همچو توجام مجسم نداشت روح مصور نبود

داشت امیدی رضی کز تو بسی برخوردلیک میسر نگشت آنچه مقدر نبود

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر درباره شور و شوق عمیق عاشقانه است. شاعر بیان می‌کند که این شور و حال، ناشی از می و ساغر نیست، بلکه فقط با وصل معشوق معنا می‌یابد. او احساس می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین عشق حقیقی‌اش شود و تمامی لذت‌ها و آلام با عشق او اندازه‌گیری می‌شود. بوی معشوق او را دیوانه کرده و هیچ‌کس نمی‌تواند مانند او جذاب باشد. همچنین، امیدوار است که از عشق محبوبش بهره‌مند شود، ولی احساس می‌کند که به‌دست آوردن این عشق برایش مقدور نیست.