غزل شمارهٔ ۲۵
روی تو که رنگ از رخ گلهای چمن بردهوش از سر و طاقت ز دل و تاب و توان برد
جز فتنه و آشوب ندانست دگر هیچچشمت که ز مردم سخن آورد، ز من بُرد
ار سوخت ز خود بلبل و افروخت ز خود گلبوی تو مگر باد صبا سوی چمن بُرد
دست من و دامان تو قاصد که ز هجراندور از تو رضی سر به گریبان کفن برد