غزل شمارهٔ ۱۴

قافیه: انگرفتهاست۱۱ بیت

عشقی بتازه باز گریبان گرفته استآه این چه آتش است که در جان گرفته است

ایدل ز اضطراب زمانی فرو نشیندستم بزور دامن جانان گرفته است

آن لعل آبدار ز تسخیر کائناتخاصیت نگین سلیمان گرفته است

از هر طرف که میشنوم بانگ غرقه استدریای عشق بین که چه طوفان گرفته است

دارد سر خرابی عٰالم به گریه بازاین دل که، همچو شام غریبان گرفته است

آه و فغان شیونیانم بلند شدگویا طبیب دست ز درمان گرفته است

نیلی قبا و طره پریشان و سینه چاکآئین ماتمم به چه سامان گرفته است

صوفی بیا که کعبهٔ مقصود در دلستحاجی به هرزه راه بیابان گرفته است

یا رب کجا رویم که در زیر آسمٰانهر جا که میرویم چو زندان گرفته است

نتوان گشودنش به نسیم ریاض جلدآندل که در فراق عزیزان گرفته است

کافر چنین مبٰاد ندانم رضی تو رادود دل کدام مسلمان گرفته است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق و درد ناشی از عشق اشاره دارد. شاعر از آتش عشق می‌گوید که جانش را دربرگرفته و اضطراب ناشی از آن را توصیف می‌کند. او به محبوبش می‌گوید که کمی آرام بگیرد، زیرا دلی که در جستجوی عشق است، به شدت تحت فشار و ناراحتی قرار دارد. شاعر بیان می‌کند که از هر سو صدای غم و اندوه را می‌شنود و دلش برای مصیبت‌های ناگوار می‌سوزد. او احساس می‌کند که جهان به سمت ویرانی می‌رود و عواطفش به شدت درگیر عشق است. شعر همچنین به توصیف وضعیتی می‌پردازد که عشق باعث ایجاد محفل سوگ و ماتم شده و به نوعی به بی‌پناهی انسان در زیر آسمان و در برابر عشق اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از درد و سوختگی دلش از فراق عزیزان صحبت می‌کند و به احساسات عمیق انسانی اشاره دارد که از عشق و جدایی ناشی می‌شود.