شمارهٔ ۷ - ندامت عاشق

۶ بیت

دل زودباورم را به کرشمه ای ربودیچو نیاز ما فزون شد تو به ناز خود فزودی

بهم الفتی گرفتیم ولی رمیدی از مامن و دل همان که بودیم و تو آن نه ای که بودی

من از آن کشم ندامت که تو را نیازمودمتو چرا ز من گریزی که وفایم آزمودی

ز درون بود خروشم ولی از لب خموشمنه حکایتی شنیدی نه شکایتی شنودی

چمن از تو خرم ای اشک روان که جویباریخجل از تو چشمه، ای چشم رهی

چشم رهی که زنده رودی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل زودباور خود و عشق خود به معشوق صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که عشقش روزبه‌روز بیشتر شده، اما معشوق از او دور می‌شود. شاعر به وفاداری خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌پرسد چرا از او می‌رود، در حالی که او همیشه به او وفادار بوده است. او در درون خود پر از خروش و عواطف است، اما از زبان خود چیزی نمی‌گوید. در نهایت، شاعر به زیبایی معشوق و تاثیر او بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و آن را با چشمه و جویبار مقایسه می‌کند.