شمارهٔ ۴۴ - پیمان شکن (ابوعطا)

۱۰ بیت

شود آیا که نسیم بهاریگوید آن خرمن گل را ز یاری؟

دل دیوانه از کف برون شدخبر از حال دل من چه داری؟

دارم شبی، چون موی تو، بی روی تو ای گلکرده پریشانم پریشان موی تو ای گل

روزی که دادم جان و دل در راه تو از کف دردا نبودم باخبر از خوی تو ای گل

آخر روا نیست ای یار جانیبا مهربانان نامهربانی

یک شب از حسرت رویت نخفتمآتش عشق تو در دل نهفتم

گرچه ترک من مسکین بگفتیمردم و راز تو با کس نگفتم

تا کی عتاب و سرکشی ای مه کنی با منتا کی ز دست من کشی ای تازه گل دامن

گفتی نمیداند رهی، رسم وفاداری تو بی وفایی ای بت پیمان شکن، یا من

آخر روا نیست ای یار جانیبا مهربانان نامهربانی

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر از احساسات عاشقانه و تنهایی سخن می‌گوید. شاعر در آن از نسیم بهاری و زیبایی گل شکایت می‌کند و از دل دیوانه‌اش که تحت تأثیر عشق قرار گرفته، می‌گوید. او از یار خود می‌خواهد که به او توجه کند و به وفاداری‌اش اهمیت دهد. عاشق، با وجود درد و ناراحتی، رازهایش را با کسی در میان نگذاشته و از محبت‌های یار خود ناامید شده است. در نهایت، شاعر به ناامیدی و بی‌وفایی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با مهربانان بجای بی‌مهری رفتار کند.