شمارهٔ ۳۵ - به کنارم بنشین

۱۲ بیت

تا آساید دل زارم بنشینبنشین ای گل به کنارم بنشین

سوز دل میدانی، بنشین تا بنشانی، آتش دل را

یک نفس مرو که جز غم، همنفس ندارمیار کس مشو که من هم جز تو کس ندارم

ماه من به دامنم بنشین کز غمت ستاره بارمشکوه ها ز دوریت هر شب با مه و ستاره دارم

من چه باشم بسته بندت نیمه جانی صید کمندت آرزومندتاز غمت چون ابر بهارم ای به از گلهای بهاری روی دلبندت

ای شمع طرب، سوزم همه شب بنشین که شود طی شب تارم بنشین، به کنارم بنشین

مرو مرو که بی تابم مندرون آتش و آبم من

دامنم، ز اشک غم تر باشدخارم ای گل، بستر باشد

بیا بیا که نوشم جامی ستانم از دهانت کامی، طره تو بوسه باران سازم

گه جان یابمگه جان بازم

مه فتنه گرم چه روی ز برم؟ چون ز دلداری آمدی باری،

تا به پایت جان، بسپارم بنشینبه کنارم بنشین.

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دل‌تنگی سروده شده است. شاعر از معشوقه‌اش درخواست می‌کند که به کنارش بنشیند و او را تسلی دهد. او از سوز دل و غم ناشی از فاصله و جدایی صحبت می‌کند و می‌گوید که بدون حضور معشوق کسی را در زندگی ندارد. او به زیبایی معشوقه‌اش و تأثیر آن بر دلش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که در کنار او بماند تا به آرامش برسد. شاعر احساسات خود را به وضوح بیان کرده و ابراز می‌کند که او را در آتش عشق و غم رها کرده‌اند و نیاز به حضور معشوقه دارد تا جان تازه‌ای بگیرد. در نهایت، شاعر بر اهمیت وجود معشوقه‌اش در زندگی‌اش تأکید می‌کند.