شمارهٔ ۲۷ - من آن ناله بی اثرم

۱۰ بیت

من آن ناله بی اثرمکه سوی دلی، ره نبرم

منم آن اشکی که بر خاک ره، فرو ریزدمنم آن خاری، که بر دامانی، نیاویزد

نوای دل بی نوایم منبه گوش تو، ناآشنایم من

از فغانم، اثر میگریزدوز شب من، سحر میگریزد

من آن موج بی صبر و آراممکه سرگشته و بی سرانجامم

خدایا، خدایا، به جز مهربانی چه کردم؟که در آتش از داغ و دردم

نه صبری که از وی، جدا گردمنه بختی که از غم، رها گردم

چه حاصل از این نوای حزین، که در دل او اثر نکندبه حال منش، چه غم که شبی، به تاب و تبی، سحر نکند

به جز مهربانی چه کردم من؟که در آتش از داغ و دردم من

از فغانم، اثر میگریزدوز شب من، سحر میگریزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن بیانگر احساس اندوه و بی‌کسی گوینده است. او خود را به‌عنوان یک ناله بی‌اثر، اشکی بر خاک و خاری بر دامن توصیف می‌کند که هیچ تاثیری بر قلب دیگری ندارد. گوینده از عجز و ناتوانی در رساندن احساساتش به دیگران سخن می‌گوید و از اینکه هیچ آرامشی نمی‌یابد و در آتش رنج و دردش می‌سوزد، شکایت می‌کند. او بارها از خود می‌پرسد که چه کرده است جز مهربانی، که این همه درد و غم را تحمل می‌کند. احساس ناامیدی و فقدان امید در کلام او مشهود است.