شمارهٔ ۱۶ - یار رمیده

۲۰ بیت

ز ما ای گل چه دیدی؟که دامن در کشیدی

جفا کردی، بخشیدموفا کردم، رنجیدی

عتاب تو، بشنیدمفغان من، نشنیدی

نگارا

ندیدم جز خواریولی در عشقت از جهان بریدم

چه دیدی جز یاریکه چون بخت از من ناگهان رمیدی

اگر با تو، وفا کردمخطا کردم خطا کردم

چو دیدم خویت راچرا در کویت آشیان گرفتم

چو دیدی مهرم راچرا آخر از آشیان پریدی

دلدارا

چو دل از من ربودینه آن یاری که بودی

چو مهر من افزون شدبه جور خود افزودی

نه از دردم پرسیدینه بر آهم بخشودی

نگارا

گمان بردم اولکه گر جان خواهم، نشکنی دلم را

ندانستم ای گلکه عهد مرا بشکنی به زودی

اگر صید تو شد جانمپشیمانم، پشیمانم

ز مهرم دل کندیولی آن که می گفتمت همانم

به عهدت دل بستمولی آن که می گفتیم نبودی

دلدارا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود شکایت می‌کند که چرا به او جفا کرده و دامن خود را از او کشیده است. او از رنج و درد ناشی از بی‌وفایی معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی با وجود عشق عمیقش، هیچ نشانه‌ای از محبت و توجه از سوی محبوبش دریافت نکرده است. شاعر در نهایت به ندامت و افسوس می‌رسد و از اینکه به محبوبش وفا کرده، اما او به عهدش پشت کرده، ابراز پشیمانی می‌کند. در این شعر، احساسات عمیق عاشقانه و درد ناشی از خیانت و جدایی به وضوح بیان شده است.