شمارهٔ ۱۳ - سیرم از زندگانی (ابوعطا)

۸ بیت

سیرم از زندگانیدر بهار جوانی

زان که بی او ندارمطاقت زندگانی

ای که منعم نمایی، از پریشانی دلمیکنی از ملامت، خنده بر زاری دل

تا که عاشق نگردیحال عاشق ندانی

شب نمیشود کز غمش خون نگریمدورم از دل آرام خود چون نگریم

سوزم از غم عشق موی سیاهیاز سیاهی بخت وارون نگریم

کرده گردون، دور از آن ماهحاصلم اشک، قسمتم آه

چون ز گردش دور گردون ننالمچون ز گردش دور گردون ننالم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و نگرانی‌های ناشی از فراق و درد دل است. شاعر در دوره جوانی، بدون محبوب خود تحمل زندگی را ندارد و از او درخواست می‌کند که او را از پریشانی و غم رهایی بخشد. اشعار نشان‌دهنده‌ی ناکامی و غم ناشی از عشق و دوری از دل آرام است. شاعر به دوری از محبوب و تأثیرات منفی آن بر زندگی خود اشاره می‌کند و از گردش چرخ‌های روزگار شکایت می‌کند. در نهایت، او از منبع درد و رنجش ابراز می‌کند که تنها توانایی اشک ریختن دارد و در غم عشق می‌سوزد.