پشیمانی

وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)قافیه: ودی۵ بیت

دل زودباورم را به کرشمه‌ای ربودیچو نیاز ما فزون شد تو به ناز خود فزودی

به هم الفتی گرفتیم ولی رمیدی از مامن و دل همان که بودیم و تو آن نه‌ای که بودی

من از آن کشم ندامت که تو را نیازمودمتو چرا ز من گریزی که وفایم آزمودی

ز درون بود خروشم ولی از لب خموشمنه حکایتی شنیدی نه شکایتی شنودی

چمن از تو خرم ای اشک روان که جویباریخجل از تو چشمه‌ ای چشم رهی که زنده‌رودی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عاشقانه و ناکامی شاعر است. شاعر ابتدا از محبت و جذبه‌ی معشوق سخن می‌گوید که دل او را به سادگی ربوده است. با افزایش نیاز و عشق، معشوق به غرور خود بیشتر پرداخته و از شاعر فاصله می‌گیرد. شاعر به احساس ندامت از عدم توجه به معشوق و فرار او از خود اشاره می‌کند. در نهایت، او از درون خود پر از احساسات و غم است، ولی از لب سکوت می‌کند و هیچ شکایتی نمی‌کند. شعر به رابطه‌ی پیچیده و احساسات عمیق عاشقانه بین این دو طرف می‌پردازد و حس از دست رفتن را به وضوح نمایان می‌سازد.