شمارهٔ ۶۲

۷ بیت

کار من مهر تو و پیشه تو کین منستکین من رسم تو و مهر تو آئین منست

تا مرا هست وفا پیشه، ترا هست جفاتا ترا هست جفا کیش، وفا دین منست

شادی من غم و اندوه دل خرم تستغم تو عیش و نشاط دل غمگین منست

آنکه تشویش ندانسته، دل ساکن تووانکه تسکین نشناسد، دل مسکین منست

زان ننالم ز غم درد که درد غم توباعث صبر من و موجب تسکین منست

روی نیکوی تو روزی که نبینم آن روزتیره عالم همه بر چشم جهان بین منست

نیست از سوز نهانم کسی آگاه رفیقمگر آن شمع که شب بر سر بالین منست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حس تنهایی و دلتنگی خود پرداخته و از یار و کوی او یاد می‌کند. او می‌پرسد که اگر یارش در دسترس نیست، پس آرامش و مکان امنی که به آن وابسته بوده چیست. همچنین از وعده‌های یار که شبی بدون خیانت بوده می‌گوید و از او می‌خواهد که قدردان این شبی باشد که به دور از رقیب بوده. شاعر در نهایت به عهدی که با دیگران دارد و همچنین به رنج دل خود اشاره می‌کند و با تردید به اوضاع جاری می‌نگرد، سوالاتی درباره وجود محبت و درد در زندگی می‌پرسد و به رابطه‌اش با یار می‌اندیشد.