شمارهٔ ۵۴

۷ بیت

آنکه از عار به یاران نشود یار اینستوانکه دارد ز من و یاری من عار اینست

آن جفاکار که کارش ز جفاکاری نیستجز جفاکاری یاران وفادار اینست

آن ستمکار که از تیغ ستم می ریزدخون یار از پی دلجویی اغیار اینست

آن شکر لب که چو فرهاد مدامم داردتلخکام از لب شیرین شکربار اینست

دل بیمار مرا از لب شکربارتشربتی ده که دوای دل بیمار اینست

گفت از سینه فغان من و دل هرکه شنیددر قفس ناله ی مرغان گرفتار اینست

ز اشک خونین خبر حال دلم پرس، رفیقکه ز حال دل خون گشته خبردار اینست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی جدایی و ناکامی در عشق سخن می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که اگرچه یار او را فراموش کرده و توجهی به او ندارد، اما او هنوز به او عشق می‌ورزد. او به تضادهایی اشاره می‌کند، مانند شب تیره‌ای که هیچ روشنی ندارد و همچنین تلخی زندگی که ناشی از فقدان عشق است. در نهایت، شاعر از فقدان خودآگاهی و وجود یک رفیق می‌گوید که به او این احساس را می‌دهد که دیگر خبری از او نیست. در مجموع، شعر حس تنهایی، غم و ناامیدی را به تصویر می‌کشد.