شمارهٔ ۲۷۵

۷ بیت

جان و دلم راست صد رخنه هر سوزان تیر مژگان زان تیغ ابرو

برد از کفم دل طفلی چه سازممن سست پنجه آن سخت بازو

چشم بد غیر یارب نبیندآن عارض خوب آن روی نیکو

بردند از کف دین و دل منآن چشم ترک و آن خال هندو

خونم چو ریزی در کوی خود ریزکافتد سر من بر آن سر کو

یکدم نباشم یکدم نباشدبی فکر او من در فکر من او

تا جان سپارد دل برنداردیکدم رفیق از آن سر کو

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل به ستایش زیبایی و کمال یک شخص خاص پرداخته است. شاعر به مقایسه زیبایی این فرد با نعمت‌های بهشتی مثل طوبی می‌پردازد و تأکید می‌کند که زیبایی و جاذبه او از هر چیز دیگری بالاتر است. او به شباهت او به ماه و آفتاب اشاره کرده و می‌گوید که زیبایی‌اش همیشه در اوج است. شاعر همچنین احساسات خود را نسبت به این شخص ابراز می‌کند و از تأثیر عمیق او بر زندگی‌اش صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر بر این باور است که زیبایی و کلام این فرد در تمام اشعار و ادبیات بی‌نظیر و بی‌همتاست.