شمارهٔ ۲۳۶

۸ بیت

خوش آنکه جان به پایت ای دلستان فشانمدامان تو بگیرم دامن به جان فشانم

من کیستم که او را در بزم جان فشانمگر پاسبان گذارد بر آستان فشانم

باز آی، ز انتظارت ای نور هر دو دیدهتا چند اشک حسرت از دیدگان فشانم

از خانه پا برون نه چند ار ندیدمت خوناز آستین فشارم بر آستان فشانم

گلگون ناز زین کن تا نقد دین و دل راگه در رکاب ریزم گه در عنان فشانم

آن طایرم که هر دم از حسرت اسیریبهر قفس پر و بال در آشیان فشانم

گشتم ز سخت جانی پیر و، نشد دریغادر پای نوجوانی جان را جوان فشانم

در جسم یک جهان جان خواهم رفیق کان رابا جان خویش بر آن جان جهان فشانم