شمارهٔ ۲۳۰
مگذار که از حسرت دیدار بمیرمبردار ز رخ پرده و مگذار بمیرم
صد جان طلبم بهر نثارت که چو آییپیش تو نه یکبار که صد بار بمیرم
خو کرده ام از بس به گرانباری دردتگردم گر از این درد سبکبار بمیرم
مرگست علاج من بیچاره طبیبااز چاره ی من بگذر و بگذار بمیرم
تا باز شوم زنده ز یمن قدم یارآن به که روم در قدم یار بمیرم
زارم بکش ای یار و مکن این همه آزارگر هست مرادت که من زار بمیرم
شد پیشه ی من عشق رفیق اول و آخریارب چو بمیرم به همین کار بمیرم