شمارهٔ ۲۲۹

۶ بیت

شود چون شب بروزو روزگار خویشتن گریمچو آید روز بر شبهای تار خویشتن گریم

گهی از بی وفاییهای یار خویشتن نالمگهی بر طالع ناسازگار خویشتن گریم

دلم دارد بسی امید و من در کنج نومیدیبه امید دل امیدوار خویشتن گریم

مرا در گریه کردن اختیاری نیست ای همدممکن منعم که من بی اختیار خویشتن گریم

به غربت نیست چون از گریه ام آگاه یار منبه درد یار زین پس در دیار خویشتن گریم

بطرف باغ هر گه دیده بر سرو و گل اندازمبه یاد سرو قد گلعذار خویشتن گریم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دردهایی است که عاشق به خاطر دوری معشوق تحمل می‌کند. شاعر خواسته است که معشوق پرده را از چهره‌اش بردارد تا او بتواند او را ببیند و از حسرت دیدار نمیرى. او اشاره می‌کند که برای عشقش جان خود را بارها فدای معشوق کرده و به شدت به درد آنٔ دچار شده است. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که اگر قرار است بمیرد، این کار را انجام دهد تا از این آزار رها شود و در عین حال به عشق و دوستی اش ادامه دهد. شاعر می‌گوید که زندگی‌اش به عشق وابسته است و اگر بمیرد، می‌خواهد در همین مسیر عشق بمیرد.