شمارهٔ ۱۳۲

۷ بیت

چکنم که باز آمد شب و یار من نیامدبگذشت روز و شمع شب تار من نیامد

مه من که بود شمع شب تار من ندانمکه پس ار وفات من چون به مزار من نیامد

ز کنار غیر گفتم به کنارم آید اماز کنار او نرفت و به کنار من نیامد

به رهت ز بیقراران بسی آمدند امابه ره تو بیقراری به قرار من نیامد

نه همین نیامدم من ز پیت که از ضعیفیز پی تو آمدن هم ز غبار من نیامد

منم آن ضعیف صیدی که ز ننگ لاغریهاز شکار افکنان کس به شکار من نیامد

ز وفا رفیق گفتم که به کارم آید اماکه گذشت کارم از کار و به کار من نیامد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساس عمیق عشق و درد جدایی است. شاعر در آن از صبر و سکون صحبت می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر صبرش کم شود و دردش زیاد، عشقش به محبوبش کاهش نمی‌یابد. او از حالتی شبیه به مجنون در غم لیلی خود سخن می‌گوید و از آواره‌گی و جنون ناشی از عشقش یاد می‌کند. همچنین، شاعر به محبوبش می‌گوید که نباید از عشق او خجالت بکشد، چرا که او هرگز از عشقش نسبت به او کم نمی‌کند. در پایان، شاعر به ناامیدی رفیقش اشاره می‌کند که از سر کوی محبوبش آواره شده است. این شعر در مجموع بیانگر عشق عمیق و درد جدایی است که هیچ گاه کاهش نمی‌یابد.