شمارهٔ ۵

۸ بیت

دُوسْتِ قَدْ نَشِنِهْ گِتِنْ سُورِهْ یٰا کٰاجْبَشِنِهْ گِتِنْ کٰانِ بِلُورِهْ یٰا عٰاجْ

اَمیرْ گِنِهْ‌ای سُورِهْ‌وَشِ گیتی سٰاجْتِهْ هَرْوَرِ خِشْ بِهْتِرِهْ عٰالِمِ بٰاجْ

اُونْ تِهْ حُسْن وُ خُوبی بَوِرْدْ یُوسِفِ بٰاجْسُودَکِتْ تِنِهْ سٰایِهْ سَرْ هُونیٰا کٰاجْ

نَرْگِسْ سَرْگِرْدوُنْ شُونِهْ بِهْ تِهْ تَنِ عٰاجْتِنِهْ کَمِّنِ ریزِشْ مِنِهْ سَرِ تٰاجْ

تِهْ نَرْگِسِ چِشْ فِتُنوئِهْ یٰا قَرٰاقٰاجْدِنْبالِهْ اَلِفْ بَکِشییِهْ دِقیقٰاجْ

یٰا کُحْلِهْ یٰا رَنْدِشِهْ یٰا کِهْ مِشْکِ فٰاجْنَرْگِسِ خِدَنْگْ تیرْ زَنِنْ، فٰاجْ هٰاکِنْ فٰاجْ

سُو آل مُشْتِری، نٰافِهْ مِشْکِهْ، سَرْوِ سٰاجْکَمُونْ بِرْفِهْ، دَسْتْ قًبْضِهْ وُ مییُونِهْ نٰاجْ

گُوشْ‌رِهْ دُرْ بِرٰازِنِهْ، سُویِ تَنْ‌رِهْ عٰاجْکَرْبْ، قَلْیُونِ مُوِّنِهْ کِهْ بَوُو خَمْ وُ کٰاجْ

خلاصه

بالای دوست را نمی‌توان گفت سرو است یا کاج / ولی می‌توان گفت کان (معدن) بلور است یا عاج امیر می‌گوید:‌ای سروآسای گیتی آرای من! / بوسه‌ی هر رخ تو بهتر و ارزنده‌تر از باج جهان است آن حسن و زیبایی تو از یوسف باج ستاند / سایه‌ی تو، روشنی بر سر کاج افکند نرگس از (دیدن) بدن تو سرگردان می‌رود. / و ریزش و فروافتادن کمند زلف تو تاج سر من است چشم نرگسین تو فتنه است یا ابروی مشکین تو؟ / دنباله‌ی الف را دو قیقاج کشیده است یا سرمه یا رندش و یا مشک ناب (مشک‌فام) است / نرگس چشم تو تیر خدنگ می‌زند، آشکار کن، آشکار (هدف بگیر) پیشانی ستاره‌ی زاوش، ناف مشک ختن، بالاسرو آراسته / ابروکمانی، دست قبضه‌ی شمشیر و کمر (میان) تو باریک است گوش برازنده‌ی دُرّ است و روشنی و سپیدی بدن تو به شایستگی عاج / برآمدگی پستان تو مانند برجستگی است که خم و کج شده باشد