شمارهٔ ۴

۸ بیت

گُوهِرْ گِلِهْ دیمْ، دُوسْتِ گِلُوئِهْ مِزٰاجْوٰاکِنْ صَدِفْ‌رِهْ تٰا به دَرْآیِهْ مَرْوٰاجْ

نُوسیمِهْ تِهْ نٰازِکْ بَدِنْ یٰا زَرِ سٰاجْمِهْ سَرْ تِنِهْ پیشکش، مِنِهْ خُونْ تِنِهْ بٰاجْ

دَرْمِهْ بِهْ دِوٰایِ دُوسْتِ خجیرِهْ مٰاجْوٰاسْتِرِ زِکٰاتِ مٰالْ دِخِشْ هٰادی بٰاجْ

تِهْ کِرْدِهْ مِنِهْ دَسْت و دِلْ کِهْ بَوی لاجْمَلْهَمْ دِلُویِ خِشِهْ، مِهْ دِلْ بَووِّهْ خٰاجْ

تٰا عَیْنْ‌رِهْ بِهْ کُحْلْ دَکِشی مِهْ سییُو سٰاجْبَی مَرْدِمِ دِلْ‌رِهْ بَوِرْدِهْ تٰارٰاجْ

دیمِ دِوَرِقْ گِلْ بِهْ گِلُو کَشی تٰاجْهِشِّنی کِلٰالِهْ عَنْبَرینْ بِهْ سِنْبٰاجْ

اِنٰارِهْ تِنِهْ مُونْگْ وُ خُورْ، مِهْ سییُو سٰاجْتِهْ نَدیینْ‌جِهْ، رَشْ مِهْ سَرْ آوَرِهْ کٰاجْ

تٰا هَمی مِنْ عٰاشِقْمِهْ تِنِهْ دَسْتِ مٰاجْتِهْ دُومْ دَکِتْ سی سر هُونیٰا بُوئِنْ مٰاجْ

خلاصه

ای گوهر گل‌سیما! دوست گلاب‌منش من! / صدف (دهان) را بگشای تا مروارید (دندان)، نمایان شود بدن تو نقره‌ای تازه یا زر آرایش شده است؟ / سرم را پیش‌کش تو و خونم را باج و مالیات تو می‌کنم از کردار تو، دست و دل من، پاره و دریده شد / مرهم آن،… توست که دل من با آن درمان (خوب) می‌شود ای سیاه سازنده‌ی بخت من، تا به چشم خود سرمه کشیده‌ای / دلِ بسی از مردم را به تاراج برده است روی تو چون دو برگ گل است که بدان گلاب ریختی / و زلف عنبرین فریبا را در آن به نمایش نهادی روی چون ماه و خورشیدوش تو، مانند انار سرخ است،‌ای سیاه‌ساز بخت من! / به انگیزه‌ی ندیدن تو، اشک خونین من تا بالای کاج می‌چکد همین که من عاشق دست‌بوس تو هستم / سی نفر در دام تو گرفتار شده، بدان بوسه می‌زنند