شمارهٔ ۳

۸ بیت

یِکی نَظِرْ، مِهْ کَیْوٰانْ بَوِرْدی تٰارٰاجْتِهْ دُومْ دَرِمِهْ، مِهْ کٰارْ سٰاجِنّی بِسٰاجْ!

تِهْ مَسِّهْ چِشِ گُوشِهْ، مِنِهْ دِلِ لٰاجْزَنّی مِرِهْ تیر وُ مِنِهْ دِلْ کِنّی لٰاجْ

اِسْتٰا بیمِهْ شِهْ جٰانْرِهْ هِدٰا مِهْ تٰارٰاجْچِشْ هٰازُومِهْ تِهْ مَخْمِلْ وُ تِهْ سَرِ تٰاجْ

مُشْکِلْ کَسْ بِهْ تِهْ دوُمْ دَکِتْ، دٰارِهْ عِلٰاجْتِهْ دُومْ دِرِمِهْ، مِهْ کٰارْ رِهْ سٰاجِنّی، سٰاجْ!

زَنْگی دیمِهْ کِهْ سَرْرِهْ دَرْ اُورْدِ، بِهْ کٰاجْزٰاغِ مَرْگِهْ رُوزْ هَسْتْ و بِلْبِلِ ویلٰاجْ

عُود وُ چَنْگْ وُ چینی وُ پِیٰالِهِ‌ِیِ سٰاجْگِنِنِهْ: پَری اینِهْ کِهْ سَرْ هُونیٰا تٰاجْ

خُورْ تٰا وِنِهْ وُ شٰاهِ خِرٰاجِهْ تِهْ مٰاجْبِشْکِسْتِهْ بِهْ سُورْ کَمِرْ، کِهْ سُورِهْ یٰا کٰاجْ؟

زَنْگی سَرِ دَسْتْ دٰارْنِهْ پیٰاله‌یِ عٰاجْتٰا خینْ بَکِنِمْ قَیْ، بِهْ خوش (خِشْ) آوَرِهْ سٰاجْ

خلاصه

به یک نظر ستاره‌ی کیوان مرا به تاراج بردی / در دام تو هستم، کار مرا می‌سازی، بساز! گوشه‌ی چشم مست تو در اندرون دل من جا دارد / به تیرم می‌زنی و دلم را پاره می‌کنی ایستادگی کردم (ایستاده بودم) و جانم را برای تو به تاراج دادم / به چهره‌ی مخملین و تاج زلف تو، چشم دوخته بودم (چشم زده بودم) مشکل است که کسی به دام عشق تو بیفتد و چاره‌ی رهایی داشته باشد / در دام تو هستم، کار مرا می‌سازی، بساز! زنگی را می‌دیدم که از کاج سر درآورد. / روز مرگ زاغ است و عروسی بلبل عود و چنگ و چینی و پیاله‌ی ساز (پیاله‌ی ساج) / می‌گویند: پری (حوری، فرشته) همین است که تاج بر سر نهاد تا خورشید (چهره‌ی تو) می‌تابد، بوسه‌ی لب تو برابر خراج شاه است / کمر سرو چنان شکست که معلوم نیست سرو است یا کاج؟! (از نظاره‌ی بالای تو) زنگی پیاله‌ی عاج را در اختیار دارد (سر دست دارد) / تا من خون برگردانم (قی کنم) و او خوشنود شود