شمارهٔ ۲۷

۸ بیت

دوستْ مرهْ هداشه کَمنْ جه دْمُوییگته شه گردنْ، طوق هَکنْ تار کَهُویی

هر کَلبْ که تنه شَهرْ برسیه بوییخَلیطهْ دْکنْتا نَهلّی که شویی

زنجیرْ پرْ گرهْ دیمهْ مشکینهْ مُوییشَمس و قَمرْ ته مُورهْ ستایش گویی

ته خجیرهْ چیررهْ هر کَسْ خواهشْ بُوییآتشْ دْکفهْ اُونْ دلْ ره، خامشْ نویی

تا مه رشته‌ی جانْ به کشاکَشْ بوییعشقِ تَشْ منه دلْ ره وشاوش بُویی

منه تمنّا به ته دْتا خشْ بُوییته سرْ مرهْ «نا» نَوْ، «اری»، بو، خشْ بویی

گتی که هَمتا یابمْ ته ماه نوییاونْ یُوسفهْ چیره گننهْ، این شَهرْ تویی

صد سالْ کَسْ تنهْ وصف و ثناره گوییراستْ ننهْ تَعریفْ که بَکنهْ یک مویی

خلاصه

دوستم دو تار مو از کمند گیسویش به من داد / می‌گفت این تار کبود را طوق گردن خود کن هر سگ که به شهر تو رسیده باشد، / (توبره) در گردنش کن تا نگذاری که برود سلسله‌ی موی مشکین تو را پر گره دیدم / خورشید و ماه، ستایش‌گوی موی تو هستند هر کس که خواهان چهره‌ی زیبای تو باشد / آتش به آن دلش افتد و خاموش نشود تا هنگامی که رشته‌ی جان من برای وصال در کشاکش باشد / آتش عشق در دل من زبانه می‌کشد (خواهد کشید) خواهش من از تو دو بوسه است / به سرت سوگند به من «نه» مگو، «آری» بگو که خوشایند است می‌گفتم‌ای ماه نو! برای تو همتایی بیابم / [تنها] آن یوسف چهره‌ای که می‌گویند، در این شهر تو هستی اگر به‌مدت صد سال کسی وصف و ثنای تو را بگوید / آن تعریف کردن برابر یک تار موی تو، راست نمی‌نماید