شمارهٔ ۲۶

۸ بیت

دِ دیمْ خور و مُونگِ سُونْ که سُو هداتهزلفْ نافه‌ی مشکْ خَطّ بَکشی خطاته

منْ مَجمّهْ ته وا، تَنْ بکاستهْ واتههزارْعاشقِ جانْ بو زلفِ فداته

ای مونگ و خورْ، مه دل بَسوته براتهْبه ته لُویِ زمزمْ اُو دْنهْ جٰانْ حیاتهْ

تنها نا همین منْ کمّه جانْ فداتهصَدْ عاشقْ خُوشهْ جان دشنْدینهْ پاته

دی جنگْ کرده دوستْ، اَمْروزْ مره نواتهیا رَبْ! که به گیتیٰ غم و دَرْدْ نواتهْ

یکْ لو شکرْ دارْنی و یکْ لُو نواتهْمنْ بلبلْ صفتْ نالمّه، هزارْ نوا، ته

مشکینهْ زلفْ ره، دوستْ به گِلْ سَرْ پاتهیا زنگینهْ، اُونْ گله باغْ ره بَرْ باتهْ

بَئیمهْ به ظاهرْ منْ به شهرْ رسواتهیارب! دَرْدْ نَوینمْ منْ سَرْ تا به‌پاته

خلاصه

دو گونه‌ی تو مانند خورشید و ماه درخشیدند / زلف تو بر نافه‌ی مشک ختا، خط خطا کشیده است من برای تو می‌گذرانم (حرکت می‌کنم) و تنم برایت کاسته است / جان هزاران عاشق فدای زلف تو باد! ای ماهوش خورشید سان، دلم برای تو سوخت / آب لب زمزم تو به جان حیات می‌بخشد تنها نه همین من هستم که جان را فدای تو می‌کنم / بله ده‌ها عاشق جان خود را به زیر پای تو ریخته‌اند دوستم دیروز با من سر جنگ داشت و امروز نوازشم می‌کند / یارب! که به گیتی غم و درد بر تو مباد [ای دوست] به یک لب شکر و به لب دیگر نبات داری / من بلبل‌آسا به هزار نوا برای تو می‌نالم (زاری می‌کنم) دوست، زلف مشکین را بر سر گُلِ چهره افشاند / یا زنگی است که آن باغ گل را ربوده است من ظاهراً در شهر رسوای تو شدم / خدایا، به سر تا پای تو درد نبینم