شمارهٔ ۲۸

۸ بیت

عَجایبْ نیِهْ مشکْ ره خطا کَسْ گوییته دیم و ته زلفْ که اُونْ روزه، این شویی

صد جا گلهْ باغْدیمه وَنُوشهْ بوییهرگزْ کَسْ نَدیِهْ، سُنبُلْ آتش رویی

صد داغْ به منه دلْ دره ته ابروییعجبْ داغهْ این داغْ که به دلْ مه رویی

گلدستهْ ره دیمه به کنار روییسَرْوازمّه ته عشقْ هرچی بویی، بویی

کی دیهْ وَرْف سَرْ گُلهْ آتشْ بویی؟وَشهْ آتش وُ ورف دَوُوئه، نَشُویی؟

اونْ خطّ نیِهْ چیره‌ره ته ماه نوییحَیْرُونمهْ که رَیْحُونْ به خَطّ چُونْ بَرویی

از ضَعْفْ چی بَوّمْ فلکِ روسیوییمصاحبْ ره دور کرده مه روز و شویی

یارْ که مَرْدمِ حرفْ، مهربُونْ نَوویی،وی چه دُونّهْ مه سُوته دلْ ره چی رویی؟

خلاصه

جای شگفتی نیست که کسی مشک را به خطاگوید / روی تو و زلف تو را، که آن روز است و این شب است صد جای گُل‌زار را دیدم که بوی بنفشه می‌آمد / هرگز کسی ندیده است که روی آتش سنبل بروید صد داغ به دل من از ابروی توست / داغ شگفت‌انگیزی است این داغ که در دل من می‌روید دسته‌ی گل را در کنار رودخانه‌ای دیدم / [گفتم]: سرم را برای عشق تو می‌بازم، هر چه می‌شود بشود (هر چه بادا باد!) چه کسی می‌گفت (می‌دید) روی برف، گلوله (توده)ی آتشین باشد / آتش زبانه بکشد و برف بماند و آب نشود؟ آن خط روی تو، نمایان نیست‌ای ماه نو! / درشگفتم که ریحان بر روی خط چهره چگونه می‌روید! از ناتوانی به روزگار روسیاه چه بگویم / که هم‌نشین روز و شبم را از من دور کرد یارم که به سخن مردم با من مهربان نمی‌شود / او چه می‌داند که بر دل سوخته‌ی من چه می‌گذرد (چه می‌رود)