شمارهٔ ۱۹۹
نَمجْ تُومهْ خُورْ که خورْ ترهْ نَتُوییترسمّهْ که خورْ ته بَدنْره بَتُویی
فدایِ تنهْ تَنْ، اُونزنْ درْیُوییاُو شورهْ تَرْسمّه که ته تَنْ بَکُویی
ته رُویِ سُو، اَرْ به خورِ سَرْ بَتُوییخُورْ ذَرّونه، اَصْلا ذَرّه ره نتویی
ته بُورهْ گِلْ بُو به ختٰا پرْ بُوییصد نافهیِ آهو اُونْ بُوجهْ، ببُویی