شمارهٔ ۲۰۰
گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآییصَدْ تیر زَنّی مه جانره که: بیبفایی
سوگند خرمهْ منْته قَمرْچیرْ، بالاییغیر از تو به مهْ دلْ دیگری دَرْنایی
ته شاهِ خوبونی، بنده ته گداییتو شاه محمودی و منْ ایازْ آسایی
خوبونْ و خجیرونْ از پیر و بُرناییزندهْ نَوّه اُونْ کَسْ که تنه درنایی