شمارهٔ ۱۹۷
امیر گنه: کمترین بندومهْ ته گر گُوییکمترینْ بندهی جانْ جه جدا چه (چون) بَوُویی
ته پاکْ گوهر ره مهرْورزی پرْ بوییمرهْ به دَنی کَسْ نیِهْ، مه کَسْ تویی
چشْ تازه نرگِس دوستْ خجیرهْخوییدیمْ سرْخهْ گلِ وَلْگلهْ که پاکْ بشْکُویی
تَنْ سَوسَنهْ که سر بدَرْ اُورْنه گوییکَمنْ مشکهْ، عاشقْ، انتظار ره بُویی