شمارهٔ ۱۹۵
گُلدستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبیکَسْ نیه که مه پیغُوم به ته بَوُویی
خینْ شنّهْ مه دیده و مجیک پرزوییاونْ دَرْدْ که مره شونه، تره نَشویی
ته غمزه منه قاتله، روز و شوییته نازه که مه کشتنِ تیغ ره سُویی
دوست که کشتنِ دلْ ره بساته گوییمره بمردنْ غم نیه، نیمه جویی