شمارهٔ ۱۹۴
تا که اینْ کِسْ خاطرْ مُشوّشْ بوییچشمِ خینْ شَنّه و سینه پرْ آتش بویی،
دلِ بیخْ ره بندو، درد منقّش بوییغذارهْ جگرِ خینها کردهْ، خشْ بویی،
تا مه دلْ به گردِته پریوش بوییتا جانْ به منهْ تَنْ در کشاکَش بویی،
تا آرزویِ منْ سر آتش بُوییدلْ آماجِ تیرِ ته پریوش بویی