بخش ۱۲۶ - حکایت

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)۹ بیت

شد غلام ملک به می خوردنبشدند از پیش به پی کردن

یافتندش به کنج میخانهمفلس و عور و مست و دیوانه

پس بگفتند پند و هیچ نگفتمیکشیدند و او دگر میخفت

رند کی میگذشت آشفتهبارها خانه پدر رفته

دید کان گیرو ده مجازی نیستگفت: خشم ملوک بازی نیست

بهلیدش چنانکه مست افتدکه بلا بیند ار به دست افتد

خواجه هر چند پر هنر داندجرم خود بنده نیکتر داند

قصهٔ این پسر بپرس ازمنکین خمارش به از خمار شکن

آنچه گفتیم حال دانا بودکه به علم و بدین توانا بود

خلاصه

هوش مصنوعی: غلامی از ملک به می‌خوردن افتاد و از جمع دوستانش دور شد. او را در میخانه‌ای یافتند، در حالی که فقیر و مست و دیوانه بود. دیگران پندهای خود را گفتند، اما غلام دیگر به این حرف‌ها گوش نمی‌داد و همچنان به می‌نوشی مشغول بود. او که به حالت مستی افتاده بود، متوجه شد که دنیای مادی ارزشی ندارد و بر اثر خشم بر پادشاهان حاکم است. در نهایت، او به این نتیجه رسید که هنر و دانش خوب است، اما دانایی بدون عمل و درست‌کاری نمی‌تواند بهره‌ای داشته باشد. این داستان نشان‌دهنده ضعف انسان‌ها در برابر وسوسه‌ها و لذت‌های دنیا و همچنین اهمیت اخلاق و رفتار نیکو است.