بخش ۱۲۳ - درتحقیق وصول عرفی

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)۲۰ بیت

عشق از آنسوی عقل گیرد دوستو آن کزان سوی عقل باشد اوست

هرچه بالای طور عقل بودنه به تدبیر و غور عقل بود

دلت اینجا ز دل جدا گرددهر که اینجا رسد خدا گردد

عقل را زیر دست سازد عشقعلم را نیز مست سازد عشق

این دو را از میان چو بردارددست با خویش در کمر دارد

کثرت از عقل و عاقل و معقولبرنخیزد، مگر به نور وصول

وصل او نیست جز یکی دیدنهجر او اندرین شکی دیدن

تا که بینا تو باشی، او نبودعارف خویش بین نکو نبود

آنکه چشم تو دید، جسمی بودوانکه گوشت شنید، اسمی بود

روی او را به او توان دیدنباز کن دیدهٔ چنان دیدن

تو ببینی، دگر نهان گردداو ببیند، که جاودان گردد

نشود جز به عشق زایندهدیدهٔ دوست بین پاینده

دو شوی پیش آینه به درستزانکه آیینهٔ تو غیر از تست

چون به علم و عمل شوی در کارروزت از روز به شود ناچار

گرنه در عقل روزبه گردیبه چه رتبت رئیس ده گردی؟

خویشتن را بلند ارزش سازاکتساب کمال ورزش ساز

دادهٔ حس و طبع را رد کنروح خود را ز تن مجرد کن

رخنه‌ای در سپهر چارم بررخت بربام هفت طارم بر

گرنه علمت رفیق راه شودعملت حافظ و پناه شود

نفس با خود دگر چه داند برد؟ره به منزل کجا تواند برد؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن درباره‌ی عشق و عقل و تأثیر آنها بر شناخت و درک انسان است. در ابتدا بیان می‌شود که عشق فراتر از عقل است و عقل نمی‌تواند تمام حقیقت را درک کند. عشق باعث می‌شود که انسان به خدا نزدیک‌تر شود و مرزهای عقل و دانش را پشت سر بگذارد. عشق باعث می‌شود که انسان از کثرت‌ها و تمایزات بگذرد و به اتحاد با حقیقت واحد دست یابد. همچنین اشاره می‌شود که برای دیدن حقیقت، باید از تمایزات ظاهری و عقلانی فراتر رفت و با چشم دل، به جوهره واقعی عشق نگریست. نهایتاً، عشق به انسان کمک می‌کند تا از محدودیت‌های عقل و دانش رهایی یابد و به درک عمیق‌تری از وجود برسد. با عشق می‌توان به خودشناسی و کمال نزدیک شد و از قید و بندهای دنیوی رها شد.