بخش ۱۲ - در صفت مسجد
ای گرامی بهشت مسجد نامخلد خاصی ز روح جنت عام
شاه دیوارت، ای عمارت خیربن و بیخ کنشت کنده و دیر
از تو دین را نظام خواهد بوددر تو مهدی امام خواهد بود
نیم شب دیدهٔ مؤذن بامدیده زین سوت صبح و زان سو شام
از ستونهات بیستون سنگیوز طبقهات آسمان رنگی
به مسافر در این سرای سرورمنبرت سدره را نموده ز دور
بتو گردون ارادت آوردهدر تو گبران شهادت آورده
کرده هر شب ز گنبد نیلیدر هوای تو ماه قندیلی
زیر این قبههای خرگاهیدر عرق رفته گاو با ماهی
ز اوج مقصورهٔ تو پیش ملکاعتراف قصور کرده فلک
از شعاع تو در شب تیرهمسجد بصره را بصر خیره
طور در طورهای بام تو درجقاف در کاف گنبدت شده خرج
ماه نو مرغ وقت ساعت توجمع کروبیان جماعت تو
دین به پشتی روی دیوارتکرده اسباب شرک را غارت