غزل شمارهٔ ۸۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: المناست۵ بیت

درد نایافت ز بی دردی اقبال من استور نه مقصود من افتاده به دنبال من است

با قضا سینه ی من صاف نگردد هرگزشکوه ی من همه از جانب اهمال من است

هرگز از محنت ایام نبودم آزادفتنه همزاد من و حادثه هم سال من است

آستینی که دو عالم بت و زنار در اوستگر به معنی نگری نامه ی اعمال من است

عرفی اصلاح پریشانی ام از یاد ببرکانچه ادبار بود پیش من، اقبال من است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به درد و رنج‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید این درد ناشی از بی‌دردی اقبال اوست. او می‌گوید اگرچه خواسته‌های او در پی اویند، اما به دلیل مشکلات و اهمال خود نتوانسته است به آنها دست یابد. شاعر هرگز از سختی‌های زندگی آزاد نبوده و می‌گوید سختی‌ها و مشکلات همواره او را همراهی کرده‌اند. در نهایت، او به تعبیر شگفت‌انگیزی اشاره می‌کند که زندگی‌اش مملو از پیچیدگی‌هاست و از دیگران می‌خواهد که او را از اشتباهاتش اصلاح کنند، زیرا بدبختی‌های او در واقع بازتاب نادانی و غفلت خودش است.