غزل شمارهٔ ۸۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ناست۶ بیت

پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن استهر کجا بوی گلی باد رساند چمن است

هر که از بندگی خویش مرا باز خردبنده ی اویم اگر زاهد و گر برهمن است

حد حسن تو به ادراک نشاید دانستاین سخن نیز به اندازه ی ادراک من است

هر کسی را قدم ما نبود در ره عشقهر که در جامه ی ما بود گدای کفن است

عشق از آدم و حوا متولد شده استتازه بر خاسته این شعله آتش کهن است

صله شعر به عرفی شکر آرد طوطیخبرش نیست که او طوطی شکر شکن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی از عشق و عرفان پرداخته است. شاعر در ابتدا به زندگی در کنار پیر کعنان و حضور در جایی با نام بیت الحزن اشاره می‌کند. او به باز بودن فضای عشق و آزادی در آن اشاره دارد و بیان می‌کند که هر کسی که از بندگی خود آگاه شود، بنده حقیقی عشق است. همچنین، به محدودیت ادراک انسان درباره‌ی زیبایی‌ها و عشق اشاره کرده و می‌گوید که عشق از آغاز خلقت انسان وجود داشته است. در انتها، شاعر به ارتباط شعر و عرفان اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که برخی هنوز از درک این معانی دورند.