غزل شمارهٔ ۸۰
رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماستکه بر گزیده توفیق، جان آگه ماست
کسی که چاه ملامت به راه می کندیبه ریسمان خود اکنون فتاده در چه ماست
ز شیخ شهر شنو درس و علم ما آموزکه هر چه رد مشایخ بود موجه ماست
خروش و ولوله ی عالمان شهرآشوبگناه حوصله ی تنگ ظرف بی ته ماست
ز طرف درگه دارا نتیجه ای مطلبکه آستانه ی جانان دل مرفه ماست
مقیم شهپر عنقاست محمل عشاقاز این چه باک که صد کوه فتنه در ره ماست
مباش عمزده عرفی که زلف قامت دوستجزای همت عالی و دست کوته ماست