غزل شمارهٔ ۶۶

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انهیعشقاست۶ بیت

منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق استهرجا که دلی گم شده در خانهٔ عشق است

ویرانهٔ جاوید بماند دل بی‌عشقآن دل شود آباد که ویرانهٔ عشق است

فرزانه درآید به پری‌خانهٔ مقصودهرکس که در این بادیه دیوانهٔ عشق است

پیمانهٔ زهر فلکم تلخ نسازداین حوصله تلخی‌کش پیمانهٔ عشق است

هرکس به لبش گرم شود چشم تبسمبا او ننشینند که بیگانهٔ عشق است

عرفی دل و دین باخته‌ای دلخوش او باشاین‌ها ثمر کاشتن دانهٔ عشق است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان اهمیت و زیبایی عشق و دل در زندگی می‌پردازد. در خانه‌ای که دل‌ها گم شده‌اند، عشق حضور دارد. دل‌هایی که به عشق نرسند، ویران می‌مانند، در حالی که دل‌هایی که عشق را می‌یابند، آباد می‌شوند. شاعر به کسانی که در راه عشق دیوانه‌وار حرکت می‌کنند، ارادت می‌ورزد و می‌گوید که تلخی‌های زندگی با عشق شیرین می‌شوند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که دل و دین خود را به عشق بسپاریم و این عشق است که به زندگی ما معنا می‌بخشد.